TemposDixital

Mentres nos afanamos en achicar a auga que nos afunde na crise económica, o naufraxio dos mercados e a imposibilidade de crear emprego, imos botando pola borda a convicción de que o Estado social de benestar é posible.

Non o dos discursos de Feijóo no Día das Letras, contestados pola cidadanía que volveu encher o Obradoiro e volverá facelo cantas veces sexa preciso. Será preciso. Falamos do curmán-cachas de Feijóo, non o machote de Zumosol senón a Fundación para a Análise e os Estudos Sociais (FAES). A FAES é como Al Qaeda. Nin unha nin outra existen en realidade, trátase de nomes convencionais para agrupar acontecementos e entidades cunha certa conexión ideolóxica. A grande escala a unión fai a forza e os produtos véndense mellor se levan marca. Non é que a FAES non exista. Máis ben... en termos kantianos, a súa existencia como fenómeno é irrelevante, como noúmeno é dunha solidez esmagadora. Vexamos como esa aporía fantasmal se materializa, a quen asusta e con que fin.