TemposDixital

Mentres nos afanamos en achicar a auga que nos afunde na crise económica, o naufraxio dos mercados e a imposibilidade de crear emprego, imos botando pola borda a convicción de que o Estado social de benestar é posible.

Se hai un ámbito onde o nihilismo do Goberno nacido nas eleccións do 1 de marzo acada cotas insuperables, ese é o da política enerxética, nomeadamente a eólica. Esta afirmación apóiase nun feito incuestionable: durante este primeiro ano de lexislatura, a actuación gobernativa do gabinete Feijoo en materia de parques eólicos estivo exclusivamente centrada en destruír todo o labor realizado polo Goberno de coalición BNG-PSOE.

Vivimos tempos confusos na Unión Europea que invaden e debilitan o chamado estado de benestar, desenvolvido en maior ou menor medida dependendo do país. O estado de confusión, porén, semella maior no caso español que noutros lugares.

En Galiza estase producindo unha batalla política que marcará un antes e un despois da súa capacidade de autogoberno. O que se decida sobre as caixas de aforros galegas nos vindeiros meses  será determinante, non terá volta atrás e marcará territorio, non só para as empresas afectadas, senón para as competencias da Xunta na súa regulación. É unha batalla de fondo que ten moitos matices e frontes, que provocan análises diversas e contrapostas, algunhas interesadas e moitas de enfoque limitado, que levan a enfrontamentos mesmo dentro dos grupos políticos máis representativos e, no caso dos partidos estatais, as tensións entre o centro e a periferia, ás que lles cómpre engadir os enfrontamentos puramente locais.

Tendo en conta as máis fondas raíces da crise económica actual, consultamos a un abano diverso de persoas do mundo cultural e político galego, polas tres liñas prioritarias de actuación que deberan acometerse para recuperarmos a esperanza.

A adopción dun modelo “á británica” para a sanidade ou a redución orzamentaria para o ensino son só algunhas das accións políticas que baten de fronte cos dereitos cidadáns elementais citados na Constitución Española.

Cada vez hai máis cidadáns que toman conciencia da situación, e se amosan sensibles respecto das manipulacións mediáticas, convencidos de que, por paradoxal que pareza, nunca como agora vivimos nun estado de tanta inseguridade informativa. Prolifera a información, pero sen garantías de fiabilidade. A cidadanía é vítima do xornalismo especulativo e do que utiliza os códigos do espectáculo en detrimento do xornalismo de información.

Desde os últimos meses Galicia é un fervedoiro de protestas. Quedou demostrado na pasada primavera, cando converxeron conflitos como o do metal en Vigo, o do grupo Caramelo na Coruña, amáis doutros do sector téxtil, así como o do sector leiteiro en toda a Galiza, por salientar só tres deles. Todo isto vivinno cando vin a Galiza nesas datas.
Cando marchei de novo a León chegarase a un acordo para pagar 31 céntimos por litro de leite, agora outra vez na miña terra as protestas voltaron, porque non se cumpriu o acordo.

Dánse tódolos indicadores que inducen a pensar un outono/inverno conflitivo. A recesión económica, que se ceba nos sectores máis febles, non só vai para longo. Tamén a utilizan como máscara para ocultar o deterioro dunha democracia sometida en exceso a todo tipo de tramas e trampas. En Galicia, tamén.

Sen capacidade financeira non hai autonomía de decisión, indica o autor. Unha fusión con caixas foráneas agudizaría  a perda do peso específico de Galicia no Estado.