TemposDixital

-Miguel Vázquez Freire: Canto á eliminación da gratuidade dos libros de texto, como se xustifica dende o goberno que esta sexa unha medida adecuada na situación de crise actual? Como interpretan dende os grupos de oposición a adopción desta medida?
 
-Román Rodríguez: A Xunta apostou por un modelo máis xusto e solidario co anterior canto que permite concentrar os esforzos públicos nos colectivos sociais que máis o precisan. A medida sitúase no nivel máis alto de todas as comunidades autónomas españolas. Hai un 25 por cento aproximado de familias que van cobrar a máxima axuda, 180 euros, e arredor dun 40 por cento que recibirán 104 euros. Na xestión concreta hai cousas que corrixir, mais tamén é certo que o sistema de préstamo xerou problemas no seu momento.
 
-Carme Adán: A longo prazo, cando o sistema estea implantado, gastarase o mesmo que co sistema de préstamo. E ademais, por que non se ten en conta o nivel de renda noutras iniciativas como o proxecto de lei de medidas relativas á redución do imposto sobre as transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados para o fomento de acceso a vivenda? Por que non puxeron límite de renda nas axudas para a merca de coches? O que se agocha detrás desta medida é o revanchismo. É comezar os recortes sociais por un dereito xa  adquirido polas familias galegas.
 
-Guillermo Meijón: O modelo do PP é mesmo un 25 por cento máis caro que o modelo anterior. E atende con gratuidade ao 25 por cento da poboación. Por non dicir que en épocas de crise meterlle un tributo á cidadanía galega parece pouco presentable.
 
-R.R.: Non podo pensar que creades mellor un sistema no que había un café para todos, onde todas as familias tiñan que pagar algo, dende a máis á menos rica. Familias que este ano teñen a gratuidade completa dinme que en cursos anteriores desembolsaban sobre 30, 40 ou a veces 50 euros.
 
-G. M.: Así como en ningún caso contemplamos que, cando unha persoa vaia á consulta médica, se lle pregunte o seu nivel de renda, parece sensato pensar que a educación tivera un funcionamento similar. Os sistemas básicos de sanidade e educación deben ser universais, públicos e gratuítos  e non variar segundo a renda de cadaquén. A renda debe implementarse no IRPF no que cada un cotiza con respecto ás ganancias que ten.
 
-R.R.: Vós dádeslles 400 euros a todos, cheque bebé a todos, subídeslles os impostos a todos, tanto a quen o está pasando mal como a quen non.
 
-Xosé Antonio Pardo: Os directores dos centros estamos moi molestos con todas as intervencións tanto do conselleiro como do presidente da Xunta, que nos está botando as familias enriba. Economicamente, teño dúbidas de que o novo sistema reduza custos, porque os libros en préstamo permanecían no centro catro anos, agás aqueles que se deterioraban. Veremos se é máis solidario, tamén, que lles dean cartos ás familias para mercar os libros que compartilos dun ano para outro. Ademais, nestes momentos hai familias que teñen que facerlle fronte á compra dos libros e, aínda que despois lles dean o diñeiro, agora mesmo non contan con recursos para facerlle fronte a tal gasto. Nós poderiamos terllo advertido á Administración se fosemos consultados.
 
-R. R.: Si é certo que un sistema cando se cambia xera desaxustes. A propia Consellería fixo rectificacións. Tamén no seu momento, o sistema de préstamos levou a que a anterior Xunta tivera que contratar unha empresa. E tamén é certo que os directores criticaron moito no seu momento o sistema de préstamo porque había unha sobrecarga de traballos administrativa.
 
-X. A. P.: A miña non é unha crítica política, senón a daqueles funcionarios que estamos desempeñando un traballo que se nos intentou meter a maiores con moi poucos recursos. Pero ademais estádesnos acusando de que estamos politizando a escola. Ao bipartito deixámoslle moi claro que ou o sistema se tiña que cambiar ou que os apoios aos equipos directivos dos centros tiñan que vir de inmediato. Dixémosllelo a eles e dixémolo xa co PP.
 
-G. M.: O PP falaba no seu programa electoral de cambiar o modelo, mais non indicaban que ían quitarlle a gratuidade completa ao 75 por cento da poboación. Non é certo que sexa a axuda máis alta que hai no estado. Colocados os niveis de renda tan baixos resulta que Galicia é a comunidade do estado que menos axudas dá xustamente coa comunidade de Madrid. Unha familia que teña un fillo perdería a gratuidade dos 180 euros en canto sobrepasara os 579 euros ao mes brutos cada un deles. Debido a esa ansia de borrar todo o que tivera que ver co anterior, houbo defectos graves de entrada, como na aplicación informática ou en que non sexa preciso presentar a factura para cobrar a axuda.
 
O apoio ao ensino privado
 
-M.V.F: Até que punto se pode afirmar, como se denunciou nos medios, que o novo goberno lle está dando prioridade ao ensino privado con respecto ao público? As críticas inciden na ampliación das subvencións a certos centros privados que discriminan en función do sexo, e que antes estaban excluídos de axudas.
 
-R.R.: Antes tamén se lle daba ese diñeiro aos centros con educación separada. O que fixo este goberno foi renovar os concertos. Algunhas autonomías que intentaron non renovar concertos nese sentido atopáronse con sentenzas na súa contra. Dino os tribunais, a doutrina constitucional e a propia UNESCO: se hai unha oferta mixta non hai discriminación, porque só se discrimina cando se impide, e aquí pártese da liberdade de elección de centros. Durante o bipartito a concertada creceu en máis de 300 novas unidades. Creo recordar que no salto do último curso académico ao novo está nuns valores ínfimos. Este ano, ademais, hai máis profesores de ensino público.
 
-G. M.: No goberno anterior non houbo nin revanchismo nin tratar de borrar todo o que existía. Respectou na súa integridade o programa cuadrienal para a ensinanza concertada xa realizado polo PPdeG, que rematou no curso 2008-2009. A lexislación vixente naquel momento impedía a retirada de subvencións a aqueles centros que practicaban a educación diferenciada por sexo, porque aínda non estaba vixente a LOE. Nas leis anteriores á LOE non figura esa cuestión, de tal xeito que sentenzas dos tribunais superiores de xustiza,  e tamén do Tribunal Supremo, indicaban que non había apoios legais suficientes. Pero coa LOE, e posteriormente co decreto de admisión realizado polo goberno anterior da Xunta, presentouse a oportunidade. Cando comeza o novo plan cuadrienal, 2009-2013, o goberno anterior decide comunicarlles a retirada do concerto a aqueles centros que non practican o modelo de coeducación.
 
-C.A.: O propio conselleiro o recoñece e di que “hai un gran ataque ao ensino público”. Efectivamente: o que está realizando dende a súa consellería. O secretario xeral afirma nunha entrevista que gobernan para o ensino público e para o ensino privado e que teñen que mellorar as condicións da privada.
 
-G.M.: O conselleiro de Educación indica que, necesariamente, polo informe da asesoría xurídica co que se atopou na Consellería, tiña que devolverlles o concerto a estes centros. Leunos a última parte do informe xurídico encargado polo actual goberno onde di que “a non renovación do concerto non se axusta a dereito se se alude simplemente a unha limitación presupostaria sen acreditala, se non pode acreditarse que o centro non cumpra o decreto 30/2007, o decreto de admisión, e se se alega simplemente sen acreditalo tras un proceso de ponderación que o centro non se considera prioritario”. Mais o  señor conselleiro de Educación non cita a frase que segue: “o exposto non quere dicir por suposto que sexa obrigado legalmente sen máis renovar os concertos de que se trata”. O PP tiña na súa man retirar eses concertos. As sentenzas do Tribunal Supremo permiten que se lle poida retirar a subvención a eses centros.
 
-M.V.F.: Como analizades o conflito coa Escolas Oficiais de Idiomas?
 
-R.R.: Os profesores das Escolas Oficiais de Idiomas tiñan unha media de aulas de 13,5 e agora se lles di que teñen que dar 18 para poder incrementar a oferta, o que pode supor un incremento de 6.000 novas prazas. Estes docentes teñen a mesma categoría profesional cós de instituto, e é lóxico que  teñan o mesmo soldo e a mesma carga de traballo.
 
-C.A.: As Escolas de Idiomas o que están dicindo é que, cambiadas as súas condicións laborais sen pasar pola mesa sectorial, aos centros chega unha circular que cambia completamente o seu funcionamento, de tal xeito que non se computan as horas que se estaban para cursos especializados, preparación de CELGA, desdobres… Case vides a dicir que o profesorado das escolas de idiomas non estaba cumprindo co seu horario, o cal non é certo. O que vai haber é unha merma da calidade debida a unha redución do profesorado que se calcula no 25 por cento e porque moitos cursos especializados non se van poder impartir.
 
-G.M.: As Escolas de Idiomas son exemplo de como se lamina a participación. Non se levan os temas ás mesas sectoriais cando afectan ás condicións dos docentes, pero é que tampouco se convocou ao Consello Escolar de Galicia até finais de setembro. E o Consello Galego de Formación Profesional segue tamén sen ser convocado.
 
-X.A.P.: Os recursos para o ensino público están minguando. O BNG dixo que en 4 anos se destinarán 1.000 millóns para o ensino concertado. E despois ordénasenos que fagamos recorte de gasto, como? Coa gripe A temos que facer un desembolso a maiores. A Consellería non se ofertou a iso. Os centros necesitan intervencións estruturais moi fortes. O mobiliario de moitos deles está vello. O que, tanto nun goberno como noutro, se preconizou respecto das novas tecnoloxías, non se está a levar a cabo. Canto aos novos catálogos que temos estabelecidos nos centros educativos, o profesorado non é suficiente. Non é responsabilidade do PP, pois xa fora negociado cos sindicatos anteriormente, e nós levamos denunciando estes feitos todos os anos. Por outra banda, as minorías non están indo aos centros concertados, cuestión que incumpría o bipartito e que incumpre o PP.
 
Polémica coa lingua
 
-M.V.F.: Cal é a vosa análise a respecto da intención da Xunta de modificar o decreto do galego no ensino? Cal é para vós a lexitimidade e a operatividade da enquisa realizada aos pais e as nais?
 
-R.R.: O PPdeG preséntase ás eleccións cunha mensaxe moi clara, derrogar o decreto se gaña. Díxose que se faría buscando o consenso. O decreto agora vixente foi a única norma referida á lingua que se fixo en Galicia sen consensuar e quizais por iso  xerou ese rebote social. Tamén se anunciou en campaña electoral que se faría unha enquisa, e así foi. Non podo entender como se pode ver negativamente que se faga unha consulta cos pais. Coido que teñen moito que dicir na educación dos seus fillos.
 
-C.A.: A consulta non tivo unha metodoloxía científica adecuada. Fíxose un investimento importante cando se falaba de austeridade. Os datos déronse máis tarde do anunciado, e non foron presentados polo conselleiro. Díxose que non había unha empresa e despois si a houbo. O conselleiro afirmou, o día que presentou a consulta, que era o primeiro paso para derrogar o decreto. Entón, para que a fixo?  E se pode, díganolo vostede, señor Román: Cantas queixas formais atopou a Consellería de Educación ao respecto do decreto? Cantos problemas cos plans lingüísticos elaborados nos centros? Foron cero.
 
-R.R.: Levamos case 30 anos discriminando positivamente ao galego. Porén, os resultados non son os desexados. E iso malia a que se fixeron moitas políticas de promoción, algunhas mesmo raiando a imposición, como certas medidas do BNG no goberno. Ao final houbo un efecto de rexeitamento peor.
 
-C.A.: As políticas de normalización lingüística son un apartado das políticas de igualdade. O seu espírito é a potenciación da normalización daquela lingua desfavorecida. Levamos non tantos anos normalizando. Eu non tiven un ensino en galego. O propio secretario xeral actual de política lingüística actual chegou a dicir que a normalización lingüística galega era de baixa intensidade. O decreto de momento vixente é simplemente un desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización. Acepto que non fora explicado suficientemente á sociedade, e que grupos extremistas e minoritarios o utilizaran para unha axitación social que despois habilmente o PP utilizou en campaña electoral.
 
-G.M.: O Plan Xeral de Normalización Lingüística foi aprobado por todos os grupos do arco parlamentario galego, e algúns pensamos que algo que asinaba un partido no Parlamento era algo que pensaba cumprir. A anterior conselleira chamou a dous deputados de cada un dos tres grupos políticos a debater con ela o novo decreto que se estaba a elaborar. Mesmo houbo unha rolda de prensa da exconselleira, xunto con eses seis deputados que participamos do consenso, na que a señora López Besteiro se felicitaba polo acordo. Esa foi a grave traizón do PP. De repente dísenos que iso non se pode firmar baixo ningún concepto. Houbo un montón de cambios a partir do informe do Consello Consultivo, case todos eles falados co PP despois daquela rolda de prensa, pero non houbo maneira porque a orde viña dada, era política estratéxica do PP en toda España.
 
-X.A.P.: Dáme pena o que está ocorrendo co idioma. Como director de centro, aquí foi onde comezou a agresión dos nosos superiores aos equipos directivos. Xa nos prohibiron que comentaramos algo sobre a enquisa. Nos centros educativos non existía problema ningún. Desde esta enquisa, existen verdadeiros problemas en claustros, en ANPAS, e conflitividade coa comunidade educativa.
 
R.R.: Entre as moitas leas que ten o PSdeG-PSOE na súa casa, a idiomática é terríbel, porque depende quen fale do PSOE di unha cousa ou outra.
 
-G.M.: O PSOE fala como organización.
 
-R.R.: Moitos compañeiros sentados nas súas bancadas dicían que perderan as eleccións por culpa da imposición lingüística que lles fixo tragar o BNG. Ou non?
 
-G.M.: Iso dío vostede.
 
-R.R.: No PSdeG-PSOE, o señor Méndez Romeu dicía unha cousa, o señor Touriño outra, a conselleira outra… O que pasou foi que o decreto se fixo e se aprobou sen consenso.
 
-G.M.: E a roda de prensa, non existiu?
 
-R.R.: Pero dende a rolda de prensa até a aprobación do decreto houbo un tempo, houbo un informe do Consello Consultivo.
 
-C.A.: O máis grave de todo isto é o descrédito tan grande á lingua. O conselleiro de Educación di nunha entrevista que a lingua é como un filete duro. Ese uso do castelán en sede parlamentaria aludindo á liberdade individual esquece que están aí porque isto é Galicia, que ten unha lingua propia.
 
-G.M.: O PP, con respecto ao decreto do galego no ensino estase desdicindo absolutamente do Plan Xeral de Normalización. Teremos que preguntarnos tamén se o PP se vai descolgar de todas as demais áreas, máis aló da educación, que conforman o Plan Xeral de Normalización e que afectan ao conxunto da sociedade galega.
 
A desaparición das galescolas
 
-M.V.F.: As Galescolas dirixíanse a un nivel educativo no que a desatención ao galego era moi notoria. En que medida esta transformación das galescolas en “Galiña Azul” pode ir en contra desa discriminación favorábel ao galego?
 
-C.A.: Aquí hai revanchismo total e absoluto, sen que haxa nada pensado do que se vai facer coa educación de 0 a 3 anos máis aló de cambiar o logo e anunciar que pasan a depender de Educación. Teñen  unha comisión para transferir as Galescolas a Educación e a día de hoxe non fixeron nada. Están destituídos os coordinadores pedagóxicos das Galescolas e, que saibamos, non hai ninguén nomeado. Non se abren prazas novas e mesmo se deixan sen licitar Galescolas previstas no Plan Educa3. É posible que perdamos millóns de euros deste plan firmado co Ministerio de Educación se non están rematadas e abertas antes de finais de 2010. A Xunta xa nos anunciou que a Galescola de Noia non se vai facer, e iso levará a que perdamos os cartos consignados para ela no Educa3.
 
-R.R.: Vós falades de que está o diñeiro. Está o diñeiro no papel do orzamento. Vós fixestes un proxecto inchado, un orzamento electoralista.
 
-C.A.: Como que no papel? É unha lei, a lei dos orzamentos de Galicia, con 36 millóns de euros para as Galescolas.
 
-G.M.: Parece que o señor Román se esquece do grao de execución dese orzamento que vostede di que non é real, concretamente en Educación. Vaia vostede mirar o grao de execución dos últimos anos e verá vostede que se acerca case totalmente ao cen por cen.
 
-R.R.: Home, é todo persoal…
 
[Ábrese o debate ao público]
 
-Xosé Gándara, profesor de galego no ensino secundario: O ministro Ángel Gabilondo está a promover un pacto pola educación. Está disposto o PP a procurar tamén na eido autonómico un pacto pola educción?
 
-R.R.: Respecto ao decreto, o PPdeG foi claro, intentará consensualo. Canto ao pacto pola educación, o PPdeG lanzou a proposta no Parlamento, que a oposición votou en contra. Nós imos traballar por chegar a un gran pacto pola educación que non sexa cousa dun só partido político. Temos que pactar uns mínimos, é unha responsabilidade de todos, de Galicia e do estado, dos partidos, as forzas sociais, os sindicatos, a comunidade educativa en xeral.
 
-C.A.: Ás veces utilízase a palabra pacto cando non queremos dicir nada. O PPdeG propuxo o pacto pola educación o mesmo día que o BNG presentaba en sede parlamentaria unha moción sobre aqueles puntos que consideraba básicos para a educación. O PSOE fixo emendas, que se debateron e se aceptaron, e o PPdeG non dixo nada ao respecto, simplemente anunciou que quería un pacto galego pola educación. Un pacto significa comezar por uns puntos de partida, non poñer un enunciado e votalo así.
 
-G.M.: Eliminouse a gratuidade dos libros de texto, fíxose o que se fixo coa concertada e con colexios con liñas diferenciadas en función do sexo, eliminouse a partida orzamentaria para movementos de renovación pedagóxica, non se convoca o Observatorio de Convivencia… E unha vez está desmantelado o sistema público, ofrécese pactar!.
 
-Xosé María Lema, historiador e profesor no ensino secundario: Para a elaboración do próximo decreto co que se nos ameaza, váiselles facer caso ás suxestións da Real Academia Galega? Vaise consensuar cos outros partidos?
 
-R.R.: O decreto vai intentar consensuarse cos máximos axentes posibles, tamén politicamente.
 
-Xosé María Lema: E coa Real Academia Galega?
 
-R.R.: Entendo que si. Coa Real Academia Galega, co Consello da Cultura Galega, con todas as institucións que teñan algo que dicir nesta materia.
 
-Bieito Silva, profesor do Instituto de Ciencias da Educación: Estamos todos de acordo en que neste país todo o mundo remate o ensino obrigatorio cunha competencia nos dous idiomas oficiais, a maiores das linguas estranxeiras? Aceptamos que o camiño para conseguir ese fin ten que vir guiado por principios científicos, sociolingüísticos, pedagóxicos, e que polo tanto non é cuestión simplemente dun reparto equitativo en función dunha porcentaxe estabelecida?
 
-R. R.: Canto á primeira pregunta, por suposto. E respecto á segunda, creo que hai que ver a cuestión no seu contexto. Non é o mesmo nun contexto onde se fale máis galego que noutro que non. Temos que apostar por que en Galicia haxa dous idiomas, fuxir das imposicións dun lado ou doutro, e ter moita máis normalidade. Non comparto moitas das teses de Galicia Bilingüe pero tampouco comparto que á señora lle rompan o coche.
 
-C.A.: O Conselleiro de Educación comprometeuse en sede parlamentaria a garantir a competencia lingüística plena en galego. Coa intervención de Román quedo un pouco máis intranquila. Falas de distintos contextos, segundo que zonas… Nós entendemos que é unha cuestión de país.
 
-R.R.: Entendíchesme mal, non sei se por que me quixeches entender mal.
 
-C.A.: Referín literalmente as palabras que dixeches. Non se pode poñer en cuestión todo ese esforzo lexislativo previo, onde todos os grupos políticos cederon das súas posicións en moitos aspectos para chegar a un consenso, e empezar de novo. Fálase de consenso cando nestes cinco meses, de aspectos relativos á lingua e a educación en xeral, os parlamentarios fomos informados polos medios de comunicación.
 
-G.M.: Román, que hai no decreto que vaia en contra do Plan Xeral de Normalización Lingüística?
 
-R.R.: Algo terá que haber, seguramente.  Unha cousa é o Plan, e outra é o decreto. Cometeuse un erro enorme na época bipartita. O Plan Xeral foi aprobado por unanimidade, o decreto só por un deputado máis.
 
-G.M.: Pero se o decreto non se aprobou na cámara.
 
-Antón Costa, membro de Nova Escola Galega e profesor de Ciencias da Educación: Insiste o señor parlamentario que hai dúas linguas. En efecto, mais non esqueza que xuridicamente unha delas é a lingua propia, que dá algunha singularidade en termos xurídicos e en interpretación xurisprudencial. O que se está facendo nestes momentos, como nunca se fixo na historia da autonomía, é un acantazar constantemente e procurar deslexitimar diante da opinión pública. Fai falta consenso, mais poñen o listón difícil para acadar un pacto pola educación. Cando hai catro anos comezaba o goberno de coalición a súa gobernación, tamén houbo algúns problemas, pero non é comparábel ao de agora.
 
A autoridade do profesorado
 
-M.A.V.: A presidenta da comunidade autónoma de Madrid, Esperanza Aguirre, trouxo á actualidade informativa o problema da autoridade do profesorado. Contemplamos que este é un problema central para a educación española? Parécennos idóneas as solucións?
 
-C.A.: Non somos capaces de ver en que cuestións fallamos a nivel global e social na educación, e agora imos pedirlle  á escola que supla o papel social que teñen que ter as familias e outros axentes, como os medios de comunicación. A autoridade non se exerce dende as tarimas. O que está pedindo o profesorado é un recoñecemento social do seu labor, que coido hai que ligar á recuperación da importancia de educar, de abrir o alumnado ao mundo. Precísase unha reflexión global, non collermos unha vía sinxela. Hai que definir que modelo educativo queremos.
 
-G.M.: O señor Núñez Feijóo dicía que se lle damos autoridade aos profesores e os pais cumpren o seu traballo, Galicia irá mellor. É dicir, non fai falta medios, recursos, nada na escola. A xente non se estraña que logo o director xeral de Educación, o señor Mira Lema nos queira poñer aulas para rapaces con condutas disruptivas sen atención de profesorado especializado.
 
-X.A.P.: Dende os centros educativos estamos pedindo socorro a voces aos políticos, aos poderes públicos. O que se está empezando a dar no ensino secundario é moi grave.
 
-Jesús Rodríguez, director da Revista Galega de Educación: Relacionado coa gratuidade dos libros de textos, preguntástesvos que é o que realmente está sendo gratuíto? Dende a investigación póñense de manifesto cuestións como o seguidismo dos profesores galegos con respecto a libro de texto ou o alto carácter sexista destes recursos. E xa que falamos de recursos, que fai falta neste país para que as decisións que se tomen en relacións coas TICs se centralicen máis dende o punto de vista pedagóxico e de formación  ca na dotación de máis recursos?
 
-Diego Rosales, profesor de secundaria: As novas tecnoloxías véndense moito pero úsanse pouco. Temos os instrumentos pero non se saben xerar contidos. Foi unha verdadeira estafa o que fixo o goberno anterior co software libre. O que fixo o goberno actual foi simplemente mentir, pero o outro era unha estafa. Por outra banda, dáme mágoa o estado da formación profesional, e como empeorou. A FP nos últimos anos foi administrativamente desfeita. E, por último, non entendo que a xente fale de democracia cando se expulsou das axudas aos mozos dos centros privados. Non son galegos? Teñen diñeiro de sobra? Porque lles garanto que hai nenos que non.
 
-G.M.: O libro de texto foi o gran ditador das aulas. Cando o goberno anterior abordou a gratuidade dos libros de texto, abriu a posibilidade de que os centros substituísen a súa adquisición pola elaboración de materiais propios, mais en poucos casos se fixo. Aquela ilusión que houbo nos anos 80 de facer materiais propios xa non se está a a dar, e seguramente porque nas administracións non estamos apoiando demasiado esas cuestións. O actual goberno reduciu a cero os cartos para movementos de renovación pedagóxica e minguou nun 25 por cento os asesores pedagóxicos. Canto ás novas tecnoloxías, hai un desfase entre o material que está chegando ás escolas e a formación do profesorado. Canto á FP, temos que chegar a un acordo para potenciala. Agora tiñamos que ter aproveitado os incrementos de matrícula en redirixir e potenciar ben aqueles ciclos que teñen saídas profesionais, por certo, fenomenais.
 
-Eva Garea, profesora de filosofía no ensino secundario: É verdade que o profesorado perdeu autoridade, pero tamén perdeu responsabilidade. Os profesores non nos sentimos responsábeis do que lles pasa aos alumnos porque os currículos cada vez compartimentáronse máis. Eu estou dúas horas semanais co meu grupo para impartirlles filosofía. A gratuidade dos libros de texto, que comparto ideoloxicamente, impediu que moitos profesores seguiramos facendo materiais propios, e tivemos que facelo en moita medida contracorrente. Como os libros llelos  daban gratis aos rapaces non parecía de recibo facerlles ademais que pagar as fotocopias. Por outra banda, os centros de secundaria están liderando moitas iniciativas e nas novas tecnoloxías máis aínda. Os poucos contidos que hai están saíndo dos centros. E os que hai nos centros que non saen porque non hai ninguén que sexa receptivo a iso… Nos centros educativos pásase frío a partir de marzo e, evidentemente,  cando estás pasando frío nunha clase preocúpanche menos outras cousas. Fálase de política a altos niveis pero non se baixa ás aulas porque ninguén lles pregunta aos profesores o que pasa alí.

Temas relacionados: decreto do galego, ensino, galescolas