TemposDixital

Entre decretazo regresivo e invasión internacional, o dictadorciño Aznar aínda sacaba tempo para achegarse ao Corte Inglés de Princesa a mercar o último poemario de Ángel González, de Valente ou de Gamoneda. Revestía así de lirismo a barbarie das bombas, coma os futuristas italianos que con ardor guerreiro se corrían abrazados ao fascismo. O amigo do rancho de Bush pretendía que o cumio dos Açores pasase á Historia como a despedida de Casablanca e, o máis tráxico, conseguía que Gamoneda nos metese algo de medo. Isto non é estraño entre os peores criminais. Tamén Hitler promulgou leis para que os bogavantes morresen sen dor, pero o que aquí nos ocupa é que o parvo útil na invasión de Iraq non lle tiña alerxia aos libros. E igual debería.

Ao PP o único que lle amola da arte son os artistas. Sen eles, todo sería perfecto. As persoas, en xeral, non traen máis que complicacións.

No mitim onde se apresentou a futura Lei de Economia Sostível, Zapatero reiterava mais umha vez, que o PP “nom tem projecto para Espanha”. Quem convenceu à cúpula do PSOE de que esse lema era um necessário e útil para criticar à oposiçom conservadora, equivocou-se de pleno. O PP tem um projecto perfeitamente definido, e está articulado co poder financeiro e a hierarquia católica. Na Galiza, o seu projecto é tam claro, que só o medo a tensar demasiado a corda e ter que enfrentar-se a um reagir social como o do Prestige, fai que os motores vaiam a meio gás polo de agora, mas o rumbo do barco deixe umha estela inconfundível. É por isso que todos os esforços deveriam estar orientados a desenmascar esse projecto diante da opiniom pública, e nom a negar a sua existência como um defecto ou carência. Ogalhá esta direita nom tivesse claro o que tem que fazer!